Je eigen levensweg: wonden uit je jeugd veranderen in nieuwe kansen
Auteurs: Anselm Grun en Maria Robben

Ik heb exact drie bladzijden gelezen voordat ik dit boek weer dichtklapte. Dat is uitzonderlijk, want normaal geef ik een boek minstens vijftig pagina’s de kans. De zin “Wie zijn ouders zijn hele leven verwijten maakt vanwege de pijn die ze hem hebben gedaan, snijdt zich af van de positieve wortels van zijn ouders” maakte verder lezen voor mij vrijwel onmogelijk omdat ze fundamenteel trauma-onwetend is.

Dit boek vertrekt vanuit een moreel en spiritueel kader waarin verantwoordelijkheid, vergeving en verbinding centraal staan, maar doet dat zonder erkenning van reëel psychisch, emotioneel of fysiek misbruik. In een samenleving waar het leed van kinderen nog steeds te vaak wordt geminimaliseerd, voelt dit niet alleen onhelpzaam maar ronduit schadelijk.

Ja, uiteraard maken ouders fouten. Niemand is perfect. Maar dit boek lijkt geen onderscheid te maken tussen “onvolmaakte ouders” en ouders die structureel onveilig, afwezig of destructief waren. Er bestaan kinderen die niet zijn opgegroeid dankzij hun ouders, maar ondanks hen. Voor die realiteit biedt dit boek geen taal, geen erkenning en geen bedding.

Wie werkt rond trauma, of zelf met jeugdtrauma leeft, zal in dit boek vooral impliciete schuld en druk tot verzoening terugvinden, waar net veiligheid, erkenning en begrenzing nodig zijn. Vanuit hedendaags psychologisch en traumakundig perspectief sluit dit boek simpelweg niet aan bij wat we vandaag weten over trauma.

Ik kocht dit boek ooit tweedehands voor vijftig cent. Dat voelde achteraf nog royaal. Bespaar jezelf de teleurstelling en investeer liever in literatuur die trauma ernstig neemt in plaats van het weg te spiritualiseren.