Een seksuele scene die cliche aanvoelt: de kus die intensifieert, de handen die all over the place zijn, de kledij die uit lijkt te vliegen en dan plots de scènes die impliceren dat er stomende seks gaande is, en dan plots dat vreselijk onrealistische synchrone orgasme door penetratieve seks (spoiler alert: dat gebeurt in vrijwel geen enkele slaapkamer...)... Er zijn er dertien in een dozijn. Je bent dan misschien een theatermaker, seriemaker of filmmaker maar je bent daarnaast ook mens. Je weet dat dat clichébeeld geen juist beeld weergeeft van echte seksuele levens. Hoe schrijf je die ene BDSM-scène? Hoe schrijf je een realistische verhaallijn over een aseksueel persoon? Of een poly persoon? Een scène in een parenclub? Of misschien net een zeer vanille scène? Hoe geef je realistisch de gelaagdheid weer van die ene persoon die plots merkt geen erectie te behouden? Niet tot een orgasme te kunnen komen? Noem maar op... Daar kan ik je bij helpen.

Hetzelfde geldt voor scènes waarin er sprake is van trauma. De meeste verhaallijnen bestaan uit zeer netjes verlopende traumaverwerkingsprocessen. Een personage dat 'nee' zegt maar er eigenlijk ja mee bedoelt. Een verkrachting die als plot device wordt gebruikt zonder gevolgen. Toxische relaties die worden verwerkt zodra die geweldige nieuwe partner je komt redden. Geen enkel van deze verhalen houdt rekening met hoe mensen écht zijn. Hoe hechting werkt. Hoe kwetsbaarheid werkt. Hoe onze breinen werken. 

Wil je dat je kijker zich herkent in het verhaallijn? Dan wordt het dringend tijd dat wij eens contact opnemen met elkaar!